Elisa was een hele lieve vos merrie.
Op haar papieren stond dat zij een wpn paard was
Haar vader luisterde naar de naam; Weratosthenes en haar moeder was een stermerrie genaamd Odine. Bij haar grootouders stroomde zelfs Trakhener bloed door de aders. Ze stond vanaf 1995 op de manege. Hiervoor werd zij bereden door een meisje dat met Elisa dressuur heeft gereden. Na een vervelend ongelukje was zij voor de sport niet meer bruikbaar. Ze was namelijk met haar achterbenen in een soort gootje gezakt, waarbij haar pezen aan de achterbenen af zijn gescheurd.
Dit hield in dat Elisa niet zelf haar hak plat neer kon zetten.
Toen zij hier op de manege kwam heeft Bert samen met de hoefsmid een oplossing gezocht voor haar probleem. Wat uiteindelijk was gelukt, ze hadden speciaal voor haar een soort hakschoen ontworpen ( een zwaar stuk onder haar hoef dat als gewicht dient om de voet plat neer te kunnen zetten). En zo liep Elisa al die jaren mee in de les.

Ze was echt een heel erg braaf paard, zowel binnen in de bak als buiten in het bos.
Echte streken had ze niet. Wel kon ze lastig zijn als ze hengstig is, maar daar blijft het dan ook bij. Het was een echt damespaardje. Een paard waar je op kon vertrouwen met een hart van goud. Helaas ging het met haar achterbenen nooit helemaal lekker, vooral de laatste jaren liep ze nog maar weinig mee door haar kreupelheid. En op het laatst was het voor Elisa zelf ook niet meer fijn.
Elisa zal door een hoop ruiters enorm gemist worden.